( 1891 ) 191 / 23 « حىّ » . در دستنوشت : « حيىّ » . ( 1892 ) 192 / 7 « نهيتم من أخذها » . در دستنوشت : « نهيتم من أخذها » [ ! ] ( 1893 ) 192 / 16 « سراى » . به همين تلفّظ در دستنوشت درج گرديده است . هنوز در ايران مركزى ، هستند كسانى كه « سرايدار » را « سرايدار » مىگويند . ( 1894 ) 192 / 21 « ( و مال ايشان . . . ) » . اين پاره در حاشية به قلمى ديگر افزوده شده و در عكس ما هم چندان روشن نيست ؛ زين رو ، قرائتمان به سنجش و گمان آميخته است . ( 1895 ) 192 / 22 « نصيحت نمىكنيذ » . آيا ترجمهء درستى است ؟ ! « مىكنيد » نبايد باشد ؟ ! نيز سنج : تاج التّراجم ، ج 2 ، ص 781 . ( 1896 ) 193 / 24 « لقالوا : و لعلّكم تتّقون » . در دستنوشت : يتقون . ( 1897 ) 194 / 10 « بئس » . در دستنوشت : « بيس » . چنان كه در متن هم بيايد ، اينجا از جايگاههاى اختلاف قرائت است . نيز نگر : مجمع البيان ، ج 4 ، ص 757 . ( 1898 ) 194 / 11 « بأس سختى » . در دستنوشت : باش سختى . ( 1899 ) 194 / 24 « أبوا » . در دستنوشت دومين الف نيست . ( 1900 ) 194 / 26 « عنقه » . دستنوشت : « عنقه » . ( 1901 ) 195 / 4 « يعرف » . دستنوشت : « يعرف » . ( 1902 ) 195 / 4 « الصّغير » . در دستنوشت ، « راء » ش مفتوح است . ( 1903 ) 195 / 11 « اى » . در دستنوشت اين جايگاه بكمال روشن نيست و از قرائت خويش بىگمان نيستم . ( 1904 ) 195 / 22 « لسريع » . دستنوشت : سريع . ( 1905 ) 195 / 24 « آتيناه آياتنا » . در دستنوشت « آياتنا » از قلم افتاده است .